آداب ارتباط با اهل بیت علیهم السلام

آداب ارتباط با اهل بیت علیهم السلام

 

چکیده

آداب ارتباط با اهل بیت علیهم السلام مجموعه‌ای از آیات و روایات است که آدمی را به سمت پیوند با انسان‌های معصوم سوق می‌دهد و آثار دنیوی و اخروی دارد، مانند محشور شدن با آنان و الگو قرار دادن آنان در زندگی و دارای ابعاد گوناگون است که باید مورد رعایت قرار گیرد.

 

1- معنی و مفهوم ارتباط

واژه ربط اشتقاق یافته است و رباط در قرآن آمده است. رباط به معنای طناب یا هر وسیله‌ای برای بستن است. (المعجم البسیط)

و الربط علی القلب : محکم ساختن و تقویت قلب. (مجمع البحرین)

 

2- اهمیت

الله تَعالی: وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلاَّ لِيُطاعَ بِإِذْنِ اللهِ‌ وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللهَ‌ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللهَ‌ تَوَّاباً رَحيماً. (نساء/64)

و ما هيچ پيامبرى را نفرستاديم، مگر آنكه به توفيق الهى از او اطاعت كنند. و اگر همانا آنان وقتى به خود ستم كرده بودند، پيش تو مى‌آمدند و از خدا آمرزش مى‌خواستند و پيامبر [نيز] براى آنان طلب آمرزش مى‌كرد، به تحقیق خدا را توبه‌پذيرِ مهربان مى‌يافتند.

 

الله تَعالی: …قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى… (شورا/23)

…بگو: من هيچ‌گونه اجر و پاداشى از شما بر اين دعوت درخواست نمى‌كنم، جز دوست‌داشتن نزديكانم (اهل بيتم)…

 

الصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: نَحْنُ‏ السَّبَبُ‏ بَيْنَكُمْ‏ وَ بَيْنَ‏ اللَّهِ‏ عَزَّ وَ جَل‏. (بحار الأنوار ج ‏23 ص 101)

ما (اهل بیت) سبب و وسیله‌ی خدا بین شما و پروردگار عزیز و بلندمرتبه هستیم.

 

أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلَامُ: الْمَيِّتُ مِنْ شِيعَتِنَا صِدِّيقٌ شَهِيدٌ صَدَقَ‏ بِأَمْرِنَا وَ أَحَبَ‏ فِينَا وَ أَبْغَضَ فِينَا يُرِيدُ بِذَلِكَ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ . (بحار الأنوار ج ‏10ص 114)

مُرده‎ی شیعه‌ی ما بسیار راستگو و شهید است، چون که امر ما را تصدیق کرده و به خاطر ما دوستی و دشمنی کرده است و از این کار خود، خدای عزیز و بلندمرتبه را اراده کرده است.

 

الصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: إِذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ نَشْفَعُ فِي الْمُذْنِبِ مِنْ‏ شِيعَتِنَا فَأَمَّا الْمُحْسِنُونَ‏ فَقَدْ نَجَاهُمُ اللَّهُ. (بحار الأنوار ج ‏8 ص 59)

هنگامی که روز رستاخیز فرا رسد، گناهکاران شیعیان را شفاعت می‌کنیم، ولی نیکوکاران را خداوند نجات می‌دهد.

 

الصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: مَا أَحَدٌ مِنَ‏ الْأَوَّلِينَ‏ وَ الْآخِرِينَ‏ إِلَّا وَ هُوَ يَحْتَاجُ‏ إِلَى‏ شَفَاعَةِ مُحَمَّدٍ (صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه) يَوْمَ الْقِيَامَةِ. (بحار الأنوار ج ‏8 ص 42)

هیچ یک از اولین و آخرینِ مردمان نیست، مگر اینکه در روز قیامت به شفاعت محمد (صلی الله علیه وآله) نیاز دارد.

 

3- شناخت اهل بیت علیهم السلام

الصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: الْإِمَامُ عَلَمٌ‏ بَيْنَ‏ اللَّهِ‏ عَزَّ وَ جَلَّ وَ بَيْنَ خَلْقِهِ فَمَنْ عَرَفَهُ كَانَ مُؤْمِناً وَ مَنْ أَنْكَرَهُ كَانَ كَافِراً. (بحار الأنوار ج‏ 23 ص 88)

امام، واسطه بین خدای عزیز و بلندمرتبه و خلق است؛ هر که او را بشناسد مؤمن است و هر که منکرش باشد، کافر است.

 

الصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: مَعْرِفَةُ أَهْلِ‏ كُلِ‏ زَمَانٍ‏ إِمَامَهُمُ‏ الَّذِي يَجِبُ عَلَيْهِمْ طَاعَتُهُ. (بحار الأنوار ج ‏5 ص 312)

معرفت خدا، همان معرفت اهل هر زمانی به امام زمانشان است که خداوند، طاعت آن امام را بر ایشان واجب کرده است.

 

4- محبت

الرَسُولُ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ: أَوَّلُ مَا يُسْأَلُ عَنْهُ الْعَبْدُ حُبُّنَا أَهْلَ الْبَيْت‏. (بحار الأنوار ج ‏27 ص 79)

اولین چیزی که از بنده می­پرسند، حبّ ما اهل بیت است.

 

أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلَامُ: أَحْسَنُ‏ الْحَسَنَاتِ‏ حُبُّنَا وَ أَسْوَءُ السَّيِّئَاتِ بُغْضُنَا. (عيون الحكم ص126)

زیباترین نیکی‌ها دوستی و زشت‌ترین بدی‌ها مخالفت و دشمنی با ما است.

 

الرَسُولُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ:‏ مَنْ أَحَبَّ أَنْ يَتَمَسَّكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى فَلْيَتَمَسَّكْ‏ بِحُبِّ عَلِيٍّ وَ أَهْلِ بَيْتِي.‏ (بحار الأنوار ج ‏27 ص 79)

هر که دوست دارد که به عروة الوثقی (دستگیره محکم) چنگ بزند، باید به محبت علی و اهل بیت من چنگ بزند.

 

البَاقرُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: مَنْ‏ أَرَادَ أَنْ‏ يَعْلَمَ‏ أَنَّهُ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ فَلْيَعْرِضْ حُبَّنَا عَلَى قَلْبِهِ فَإِنْ قَبِلَهُ فَهُوَ مُؤْمِنٌ . (بحار الأنوار ج ‏98 ص 4)

هر که خواهد به یقین بداند که از اهل بهشت است، محبت ما را به قلبش عرضه کند، پس اگر آن را پذیرفت، مؤمن است.

 

قَالَ النَّبِيُّ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ) لِعَلِيٍّ (عَلَيْهِ السَّلَام): مَنْ أَحَبَّكَ كَانَ مَعَ النَّبِيِّينَ فِي دَرَجَتِهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ مَنْ مَاتَ وَ هُوَ يُبْغِضُكَ فَلَا يُبَالِي مَاتَ يَهُودِيّاً أَوْ نَصْرَانِيّا. (بحار الأنوار ج ‏ 27 ص 79)

پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) به علی (علیه السّلام) فرمود: هر کس تو را دوست داشته باشد، روز قیامت با پیمبران خواهد بود در درجه ایشان، و هر کس بمیرد در حال دشمنی با تو، باکی نیست که یهودی بمیرد یا نصرانی.

 

5– سلام و صلوات

اللهُ تَعالی : إِنَّ اللهَ وَ مَلائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَ سَلِّمُوا تَسْلِيماً. ( احزاب/56)

خدا و فرشتگانش بر پيامبر درود مى‌فرستند؛ اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، بر او درود فرستيد و [در برابر اوامر او] كاملاً تسليم باشيد.

 

الرَسُولُ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ: مَنْ صَلَّى عَلَيَّ وَ لَمْ يُصَلِّ عَلَى آلِي،‏ لَمْ‏ يَجِدْ رِيحَ‏ الْجَنَّةِ وَ إِنَّ رِيحَهَا لَتُوجَدُ مِنْ مَسِيرَةِ خَمْسِمِائَةِ عَامٍ. (بحار الأنوار ج ‏8 ص 186)

هر که بر من درود فرستد، ولی بر آل من درود نفرستد، بوی بهشت را نمی‌یابد، در حالی که بوی آن از فاصله پانصد سال راه، فهمیده می‌شود.

 

الرَسُولُ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ: مَنْ‏ كَانَ‏ آخِرُ كَلَامِهِ‏ الصَّلَاةَ عَلَيَّ وَ عَلَى عَلِيٍّ دَخَلَ الْجَنَّةَ. (وسائل الشيعه ج ‏7 ص 199)

هر كس پايان سخنش ، درود بر من و بر على باشد، به بهشت مى‌رود.

 

الصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: مَنْ قَالَ بَعْدَ صَلَاةِ الْفَجْرِ وَ بَعْدَ صَلَاةِ الظُّهْرِ: اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ عَجِّلْ فَرَجَهُمْ‏، لَمْ‏ يَمُتْ‏ حَتَّى‏ يُدْرِكَ‏ الْقَائِمَ‏ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ (صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ). (بحار الأنوار ج ‏83 ص77)

هر که بعد از نماز صبح و ظهر (در روز جمعه و در سایر ایّام هفته) بگوید: ألّلهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَعَجِّلْ فَرَجَهُم، نمی‌میرد تا آنکه قائم از خاندان محمد (صلی الله علیه و آله) -حضرت مهدی (علیه السّلام)- را درک کند.

 

الرَسُولُ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه: أَجْفَى‏ النَّاسِ‏ رَجُلٌ‏ ذُكِرْتُ‏ بَيْنَ يَدَيْهِ فَلَمْ يُصَلِّ عَلَيّ‏. (بحار الأنوار ج ‏ 91 ص 71)

جفاکارترينِ افراد کسی است كه نام من را بشنود و بر من صلوات نفرستد.

 

الهَادی عَلَيْهِ السَّلَامُ: إِنَّمَا اتَّخَذَ اللَّهُ‏ إِبْرَاهِيمَ‏ خَلِيلًا لِكَثْرَةِ صَلَاتِهِ‏ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ أَهْلِ بَيْتِهِ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِم‏. (بحار الأنوار ج ‏91 ص 54)

خداي متعال حضرت ابراهيم (عليه السلام) را دوست و خليل خود انتخاب کرد، به خاطر آنکه ایشان بر محمد و اهل بیت گرامیش (علیهم السلام) بسیار صلوات مي‌فرستاد.

 

الرَسُولُ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ: مَنْ‏ سَلَّمَ‏ عَلَيَّ‏ عِنْدَ قَبْرِي‏ سَمِعْتُهُ‏ وَ مَنْ سَلَّمَ عَلَيَّ مِنْ بَعِيدٍ بُلِّغْتُهُ سَلَامُ اللَّهِ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ. (بحار الأنوار ج ‏27 ص 302)

هر کس در کنار قبرم به من سلام دهد، سلام او را می­‌شنوم و هر که از دور سلام کند، جوابش را می­‌دهم: سلام اللَّه علیه و آله و رحمه اللَّه و برکاته.

 

6- اطاعت و پیروی

اَللهُ تَعالی : يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ… (نساء/59)

ای اهل ایمان! از خدا اطاعت کنید و [نیز] از پیامبر و صاحبان امر خودتان [که امامان از اهل بیت‌ بوده و چون پیامبر دارای مقام عصمت هستند.] اطاعت کنید…

 

الرَسُولُ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ: الْأَئِمَّةُ مِنْ‏ وُلْدِ الْحُسَيْنِ‏ مَنْ‏ أَطَاعَهُمْ‏ فَقَدْ أَطَاعَ‏ اللَّهَ‏ وَ مَنْ عَصَاهُمْ فَقَدْ عَصَى اللَّهَ. (بحار الأنوار ج ‏36 ص 244)

امامان از فرزندان حسینند، هر که از ایشان اطاعت کند، به طور قطع خدا را اطاعت کرده و آنکه نافرمانیشان کند، همانا خدا را معصیت کرده است .

 

الرضّا عَلَيْهِ السَّلَامُ: شِيعَتُنَا الْمُسَلِّمُونَ‏ لِأَمْرِنَا الْآخِذُونَ بِقَوْلِنَا الْمُخَالِفُونَ لِأَعْدَائِنَا فَمَنْ لَمْ يَكُنْ كَذَلِكَ فَلَيْسَ مِنَّا. (بحار الأنوار ج ‏65 ص167)

شیعیان ما، کسانی اند که تسلیم شدگان فرمان ما و پذیرندگان سخن ما و مخالفان دشمنان ما، هستند، بنابراین، کسی که چنین نباشد، از ما نیست.

 

7- توسل

اَللهُ تَعالی: وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلَا تَفَرَّقُوا…(ال عمران/ 103)

همگی به ریسمان خدا [قرآن و اهل بیت (علیهم السلام)] چنگ بزنید، و پراکنده و گروه گروه نشوید…

الرَسُولُ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ:‏ إِنِّي تَارِكٌ‏ فِيكُمُ‏ الثَّقَلَيْنِ‏ كِتَابَ‏ اللَّهِ‏ وَ عِتْرَتِي‏ أَهْلَ بَيْتِي وَ إِنَّهُمَا لَنْ يَفْتَرِقَا حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ أَمَا إِنَّكُمْ إِنْ تَمَسَّكْتُمْ بِهِمَا لَنْ تَضِلُّوا. (بحار الأنوار ج ‏5 ص 21)

من در بین شما دو جانشین باقی می­گذارم؛ کتاب خدا و خاندانم، تا هنگامی که به آن دو چنگ بزنید، بعد از من گمراه نخواهید شد، و آن دو تا زمانی که بر سر حوض نزد من آیند هرگز از یکدیگر جدا نشوند، آگاه باشید که اگر به آن دو چنگ بزنید، هیچگاه گمراه نمی­­شوید.

 

الصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلَامُُ: نَحْنُ حَبْلُ اللَّهِ الَّذِي قَالَ اللَّهُ تَعَالَى‏:{ وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ‏ اللَّهِ‏ جَمِيعاً وَ لا تَفَرَّقُوا.}(آل عمران/103) (بحار الأنوار ج ‏24 ص 84)

ما حبل اللَّه (ریسمان الهی) هستیم که در این آیه فرمود: {همگی به ریسمان خدا [قرآن و اهل بیت (علیهم السلام)] چنگ زنید، و پراکنده و گروه گروه نشوید.}

 

أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلَامُ: إِنَ‏ أَفْضَلَ‏ مَا تَوَسَّلَ‏ بِهِ‏ الْمُتَوَسِّلُونَ‏ إِلَى‏ اللَّهِ‏ سُبْحَانَهُ وَ تَعَالَى: الْإِيمَانُ بِهِ وَ بِرَسُولِهِ وَ الْجِهَادُ فِي سَبِيلِه. (نهج البلاغه خطبه 110)

برترین چیزی که متوسلان به خداوند سبحان می‌توانند به وسیله‌ی آن توسّل بجویند و (به خداوند نزدیک شوند) عبارت است از: ایمان به خدا و رسول او و جهاد در راه خدا.

 

الصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: طُوبَى‏ لِشِيعَتِنَا الْمُتَمَسِّكِينَ‏ بِحُبِّنَا فِي‏ غَيْبَةِ قَائِمِنَا الثَّابِتِينَ‏ عَلَى مُوَالاتِنَا وَ الْبَرَاءَةِ مِنْ أَعْدَائِنَا أُولَئِكَ مِنَّا وَ نَحْنُ مِنْهُمْ. (بحار الأنوار ج ‏51 ص 151)

خوشا به حال آن دسته از شیعیان ما که در غیبت قائم ما چنگ به دوستی ما زده، بر محبت ما ثابت می‌مانند و از دشمنان ما بیزاری می‌جویند!  آنها از ما و ما از آنها هستیم.

 

8- اعمال نیابتی

عَلِیِّ بْنِ الْمُغِیرَهِ عَنْ أَبِی الْحَسَنِ (عَلَيْهِ السَّلَامُ) قَالَ: قُلْتُ لَهُ: إِنَّ أَبِی سَأَلَ جَدَّکَ (عَلَيْهِ السَّلَامُ) عَنْ خَتْمِ الْقُرْآنِ فِی کُلِّ لَیْلَهٍ، فَقَالَ لَهُ: فِي شَهْرِ رَمَضَانَ قَالَ افْعَلْ فِيهِ مَا اسْتَطَعْتَ فَكَانَ أَبِي يَخْتِمُهُ أَرْبَعِينَ خَتْمَةً فِي شَهْرِ رَمَضَانَ ثُمَّ خَتَمْتُهُ بَعْدَ أَبِي فَرُبَّمَا زِدْتُ وَ رُبَّمَا نَقَصْتُ وَ إِنَّمَا يَكُونُ ذَلِكَ عَلَى قَدْرِ فَرَاغِي وَ شُغُلِي وَ نَشَاطِي وَ كَسَلِي فَإِذَا كَانَ يَوْمُ الْفِطْرِ جَعَلْتُ لِ رَسُولِ اللَّهِ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ) خَتْمَةً وَ لِفَاطِمَةَ (عَلَيْها سَلَامُ) خَتْمَةً وَ لِلْأَئِمَّةِ (عَلَيْهِمُ السَّلَامُ) خَتْمَةً حَتَّى انْتَهَيْتُ إِلَيْهِ فَصَيَّرْتُ لَكَ وَاحِدَةً مُنْذُ صِرْتُ فِي هَذِهِ الْحَالِ فَأَيُّ شَيْ‏ءٍ لِي بِذَلِكَ؟ قَالَ:لَكَ بِذَلِكَ‏ أَنْ‏ تَكُونَ‏ مَعَهُمْ‏ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، قُلْتُ: اللَّهُ أَكْبَرُ فَلِي بِذَلِكَ؟ قَالَ: نَعَمْ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ. (بحار الأنوار ج ‏95 ص 5)

علی بن مغیره: به امام کاظم (علیه السلام) عرض کردم: پدر من از جد شما (علیه السلام) درباره ختم قرآن در هر شب پرسید و ایشان فرمود: در ماه رمضان چنین کن و هر قدر توانستی، در ماه رمضان قرآن بخوان. پدرم در ماه رمضان چهل بار قرآن را ختم می‌کرد و من نیز بعد از پدرم، با توجه به فراغت و اشتغال و نشاط و بی‌حالی، چهل بار و یا بیشتر و یا کمتر ختم کردم و وقتی روز فطر فرا می‌رسید، یک ختم قرآن را برای رسول خدا (صلی الله علیه و آله) و یک ختم برای حضرت فاطمه (علیها السلام) و یک ختم برای ائمه (علیهم السلام) قرار دادم – تا اینکه به شما رسیدم – و یک ختم را برای شما قرار دادم و عمل من تاکنون به این صورت بوده است. این عمل من چه ثوابی دارد؟ فرمودند: ثواب این عمل آن است که در روز قیامت با آنان خواهی بود. با تعجب گفتم: الله اکبر! من این ثواب را دارم؟ حضرت سه بار فرمود: آری!

 

مُوسَى بْنِ الْقَاسِمِ: قُلْتُ لِأَبِي جَعْفَرٍ الثَّانِي (عَلَيْهِ السَّلَام): قَدْ أَرَدْتُ‏ أَنْ‏ أَطُوفَ‏ عَنْكَ‏ وَ عَنْ‏ أَبِيكَ‏، فَقِيلَ لِي: إِنَّ الْأَوْصِيَاءَ لَا يُطَافُ عَنْهُمْ، فَقَالَ لِي: بَلْ طُفْ مَا أَمْكَنَكَ‏ فَإِنَّ ذَلِكَ جَائِزٌ ‏.(بحار الأنوار ج ‏50 ص101)

موسی بن قاسم: به حضرت جواد (علیه السلام) عرض کردم: من تصمیم داشتم از طرف شما و پدرت طواف کنم، ولی به من گفته شد: نباید از طرف امامان طواف شود! فرمود: هر چه برایت مقدور بود طواف کن! این کار جایز است.

 

دَاوُدَ الصَّرْمِيِّ: قُلْتُ لَهُ يَعْنِي أَبَا الْحَسَنِ الْعَسْكَرِيَّ (عَلَيْهِمَا السَّلَام): إِنِّي زُرْتُ آبَاءَكَ وَ جَعَلْتُ ذَلِكَ لَكَ‏. فَقَالَ‏: لَكَ‏ بِذَلِكَ‏ مِنَ‏ اللَّهِ‏ ثَوَابٌ‏ وَ أَجْرٌ عَظِيمٌ وَ مِنَّا الْمَحْمَدَةُ.(وسائل الشيعه ج ‏14 ص 593)

داود صرمی: خدمت امام هادی (علیه السلام) عرض کردم: من قبر پدرت را زيارت كردم و آن را براى شما (و به نيابت از شما) قرار دادم. حضرت فرمود: تو از سوى خداوند پاداش بزرگى دارى و از ما نيز براى تو ستايش است.

 

9- هدیه دادن

أَحْمَدَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْبَجَلِيِّ بِإِسْنَادٍ رَفَعَهُ إِلَيْهِمْ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ قَالَ: مَنْ جَعَلَ ثَوَابَ صَلَاتِهِ لِرَسُولِ اللَّهِ وَ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ- وَ الْأَوْصِيَاءِ مِنْ بَعْدِهِ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ أَجْمَعِينَ وَ سَلَّمَ أَضْعَفَ اللَّهُ لَهُ ثَوَابَ صَلَاتِهِ أَضْعَافاً مُضَاعَفَةً حَتَّى يَنْقَطِعَ النَّفَسُ وَ يُقَالُ لَهُ قَبْلَ أَنْ يَخْرُجَ رُوحُهُ عَنْ جَسَدِهِ يَا فُلَانُ‏ هَدِيَّتُكَ‏ إِلَيْنَا وَ أَلْطَافُكَ لَنَا هَذَا يَوْمُ مُجَازَاتِكَ وَ مُكَافَاتِكَ فَطِبْ نَفْساً وَ قَرَّ عَيْناً بِمَا أَعَدَّ اللَّهُ لَكَ وَ هَنِيئاً لَكَ بِمَا صِرْتَ إِلَيْهِ. (بحار الأنوار ج ‏88 ص 215)

احمد بن عبدالله بجلی با سند مرفوع از ائمه صلوات الله علیهم روایت می­‌کند که فرمودند: هر کس ثواب نمازش را برای رسول خدا و امیرالمومنین و اوصیای بعد از او صلوات الله علیهم اجمعین قرار دهد، خداوند ثواب نمازش را چندین و چند برابر می‌کند، تا جایی که نَفَس از شمردن آن قطع می­‌شود و پیش از اینکه روح او از بدنش بیرون رود، به وی گفته می­‌شود: ای فلانی! برای ما هدیه کردی و لطف‌های تو در حق ما بوده است، این روز، روز جزا و پاداش دادن توست. پس شادمان باش و چشم خویش روشن بدار به آنچه خداوند برای تو آماده کرده و خوش باد تو را به خاطر آنچه بدان رسیدی!

 

10- شرکت در مجالس اهل بیت علیهم السلام

الرَسُولُ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ:‏ زَيِّنُوا مَجَالِسَكُمْ‏ بِذِكْرِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِب (عَلَيْهِ السَّلَام) ‏. (بحار الأنوار ج ‏38 ص 199)

مجالس خود را به ذکر علی بن ابی طالب (علیه السلام) زینت بخشید.

 

الرِّضَا عَلَيْهِ السَّلَامُ: مَنْ‏ جَلَسَ‏ مَجْلِساً يَحْيَا فِيهِ أَمْرُنَا لَمْ يَمُتْ قَلْبُهُ يَوْمَ تَمُوتُ الْقُلُوبُ. (بحار الأنوار ج‏1  ص 199)

هر كس در مجلسى كه ياد و نام ما در آن زنده نگهداشته مى‌شود بنشيند، در آن روزى كه دل‌ها مى‌ميرند دل او نمى‌ميرد.

 

‏الصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: مَا اجْتَمَعَ‏ قَوْمٌ‏ فِي‏ مَجْلِسٍ‏ لَمْ‏ يَذْكُرُوا اللَّهَ‏ وَ لَمْ يَذْكُرُونَا إِلَّا كَانَ ذَلِكَ الْمَجْلِسُ حَسْرَةً عَلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ قَالَ (عَلَيْهِ السَّلَام): مَا مِنْ مَجْلِسٍ يَجْتَمِعُ فِيهِ أَبْرَارٌ وَ فُجَّارٌ ثُمَّ تَفَرَّقُوا عَلَى غَيْرِ ذِكْرِ اللَّهِ إِلَّا كَانَ ذَلِكَ حَسْرَةً عَلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَة. (بحار الأنوار ج ‏72 ص 468 )

اگر مردم در هر انجمنی گرد هم آیند و خدا را یاد نکنند و ما را یاد نکنند، آن انجمن افسوس می‌شود بر آنها در روز قیامت. و فرمود: انجمنی نباشد که در آن خوش کرداران و بدکرداران گرد هم آیند، سپس بدون یاد کردن ما از آن پراکنده شوند، مگر آنکه روز قیامت موجب افسوس آنها باشد.

 

11- زیارت

الصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: ائْتُوا قَبْرَ الْحُسَيْنِ (عَلَيْهِ السَّلَامُ) فِي‏ كُلِ‏ سَنَةٍ مَرَّةً. (بحار الأنوار ج ‏98 ص 13)

سالى يك بار، به زيارت قبر حسين (عليه السلام) برويد .

 

الصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: مَنْ‏ زَارَنَا فِي‏ مَمَاتِنَا فَكَأَنَّمَا زَارَنَا فِي‏ حَيَاتِنَا. (بحار الأنوار ج ‏97 ص 124)

هر کس ما را پس از وفاتمان زیارت کند، گویا ما را در حال حیات، زیارت کرده است.

 

الْبَاقِرُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: … وَ إِتْيَانُهُ مَفْرُوضٌ عَلَى كُلِّ مُؤْمِنٍ يُقِرُّ لِلْحُسَيْنِ (عَلَيْهِ السَّلَام) بِالْإِمَامَةِ مِنَ اللَّهِ‏. (بحار الأنوار ج ‏98 ص 4)

…و به زیارت حسین (علیه السّلام) رفتن بر هر مؤمنی که به امامت او معترف است، یک فریضه است.

 

الرضّا عَلَيْهِ السَّلَامُ: إِنَ‏ لِكُلِ‏ إِمَامٍ‏ عَهْداً فِي‏ عُنُقِ‏ أَوْلِيَائِهِ‏ وَ شِيعَتِهِ‏ وَ إِنَ‏ مِنْ‏ تَمَامِ‏ الْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ زِيَارَةَ قُبُورِهِمْ‏. (من لا يحضره الفقيه ج ‏2 ص 577)

برای هر امامی، عهد و پیمانی بر گردن دوستان و پیروان اوست و از نشانه‌های وفای کامل به این عهد و پیمان، زیارت قبر امامان است.

 

الرَسُولُ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‏‏‏: مَنْ‏ زَارَنِي‏، أَوْ زَارَ أَحَداً مِنْ‏ ذُرِّيَّتِي‏، زُرْتُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَأَنْقَذْتُهُ مِنْ أَهْوَالِهَا. (بحار الأنوار ج ‏97 ص 123)

هر کس مرا زیارت کند، یا یکی از فرزندانم را زیارت کند، من هم روز قیامت به زیارت او می‌روم و او را از هول و هراس‌های قیامت می‌رهانم.

 

12- عزاداری

الصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: مَنْ دَمَعَتْ عَيْنُهُ فِينَا دَمْعَةً لِدَمٍ سُفِكَ لَنَا أَوْ حَقٍّ لَنَا نُقِصْنَاهُ أَوْ عِرْضٍ انْتُهِكَ لَنَا أَوْ لِأَحَدٍ مِنْ شِيعَتِنَا بَوَّأَهُ اللَّهُ تَعَالَى بِهَا فِي الْجَنَّةِ حُقُبا.  (بحار الأنوار ج ‏44 ص 279)

کسی که برای خونی که از ما ریخته شده، یا حقی که از ما پامال شده، یا آبرویی که از ما از بین رفته، یا برای یکی از شیعیان ما چشمش قطره‌ای اشک بریزد، خداوند متعال او را سالیان سال در بهشت جای خواهد داد.

 

الرضّا عَلَيْهِ السَّلَامُ: مَنْ بَكَى وَ أَبْكَى عَلَى مُصَابِنَا وَ لَوْ وَاحِداً كَانَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ . (بحار الأنوار ج ‏45 ص 257)

هر كس در مصيبت ما بگِريد و ديگرى، حتی يك نفر را بگريانَد ، پاداش او با خداست.

 

الرَسُولُ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‏‏‏: يَا فَاطِمَةُ ! كُلُّ عَيْنٍ بَاكِيَةٌ يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِلَّا عَيْنٌ بَكَتْ عَلَى مُصَابِ الْحُسَيْنِ فَإِنَّهَا، {ضاحِكَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ} (عبس/39) بِنَعِيمِ الْجَنَّةِ. (بحار الأنوار ج ‏44 ص 293)

فاطمه جان! روز قیامت هر چشمی گریان است، مگر چشمی که در مصیبت و عزای حسین گریسته باشد، که آن چشم در قیامت {خندان و خوشحال} است و به نعمت‌های بهشتی مژده داده می‌شود.

 

الصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: نَفَسُ‏ الْمَهْمُومِ‏ لِظُلْمِنَا تَسْبِيحٌ وَ هَمُّهُ لَنَا عِبَادَةٌ. (بحار الأنوار ج‏44 ص278)

نفس کشیدن با غم و اندوه برای مظلومیت ما خاندان، تسبیح گفتن برای خدا، و غمگین بودن برای ما عبادت خدا است.

 

الصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: لِكُلِ‏ شَيْ‏ءٍ ثَوَابٌ‏ إِلَّا الدَّمْعَةَ فِينَا. (وسائل الشيعه  ج ‏14 ص 597)

هر چيزى پاداش و مزدى دارد، مگر اشكى كه براى ما ريخته شود. (كه چيزى با آن برابرى نمى‌كند و مزد بى‌اندازه دارد.)

 

الصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: يَا فُضَيْلُ! مَنْ ذَكَرَنَا أَوْ ذُكِرْنَا عِنْدَهُ، فَخَرَجَ مِنْ عَيْنِهِ مِثْلُ جَنَاحِ الذُّبَابِ، غَفَرَ اللَّهُ لَهُ ذُنُوبَهُ وَ لَوْ كَانَتْ أَكْثَرَ مِنْ زَبَدِ الْبَحْر. (بحار الأنوار ج ‏44 ص 282)

اى فُضَيل! هر كس ذكر ما بگويد يا در حضور او ذكر ما شود و از چشمش به اندازه‌ی پر مگسى اشك درآيد، خداوند گناهان او را مى‌بخشد، اگر چه فزون‌تر از كف دريا باشد.

 

الصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: قَالَ لِي أَبِي: يَا جَعْفَرُ! أَوْقِفْ‏ لِي‏ مِنْ‏ مَالِي‏ كَذَا وَ كَذَا لِنَوَادِبَ تَنْدُبُنِي عَشْرَ سِنِينَ بِمِنًى أَيَّامَ مِنًى‏. (بحار الأنوار ج ‏46 ص 220)

پدرم به من فرمود: ای جعفر! از مالم فلان مبلغ را وقف کن تا نوحه سرایان ده سال در ایام مِنا در مِنا برایم نوحه سرایی کنند.

 

الرَسُولُ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ: سَتُدْفَنُ‏ بَضْعَةٌ مِنِّي‏ بِأَرْضِ‏ خُرَاسَانَ‏، مَا زَارَهَا مَكْرُوبٌ‏ إِلَّا نَفَّسَ اللَّهُ كُرْبَتَهُ‏ وَ لَا مُذْنِبٌ إِلَّا غَفَرَ اللَّهُ ذُنُوبَهُ.( وسائل الشيعه ج ‏14 ص 557)

به زودی پاره‌ای از تن من در سرزمين خراسان دفن می‌شود که هيچ شخصِ گرفتاری او را زيارت نمی‌کند، جز اين که خداوند پريشانی را از او می‌زدايد و هيچ گنهکاری به زيارت او نائل نمی‌شود، مگر آن که خداوند گناهانش را می‌آمرزد.

 

13- نشر احادیث

مُعَاوِيَةَ بْنِ عَمَّارٍ: قُلْتُ لِأَبِي الصَّادِقُ (عَلَيْهِ السَّلَام): رَجُلٌ رَاوِيَةٌ لِحَدِيثِكُمْ يَبُثُّ ذَلِكَ إِلَى النَّاسِ وَ يُشَدِّدُهُ فِي قُلُوبِ شِيعَتِكُمْ وَ لَعَلَ‏ عَابِداً مِنْ‏ شِيعَتِكُمْ‏ لَيْسَتْ‏ لَهُ هَذِهِ الرِّوَايَةُ أَيُّهُمَا أَفْضَلُ؟ قَالَ : رَاوِيَةٌ لِحَدِيثِنَا يَبُثُّ فِي النَّاسِ وَ يُشَدِّدُ فِي قُلُوبِ شِيعَتِنَا أَفْضَلُ مِنْ أَلْفِ عَابِدٍ. (بحار الأنوار ج ‏2 ص 145)

معاويه بن عمار: به امام صادق (عليه السلام) عرض کردم: شخصی احاديث و احكام شما را در ميان مردم تبليغ می‌كند و در دل شيعيان شما آنها را جای می‌دهد و مردی هم از شيعيان شما تنها به عبادت می‌پردازد. كدام يك از اين دو برترند؟ امام پاسخ داد: كسی كه احاديث ما را در دل شيعيان ما جای می‌دهد از هزار عابد برتر است.

 

14- احترام به سادات

الرَسُولُ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ:‏ أَيُّهَا النَّاسُ عَظِّمُوا أَهْلَ بَيْتِي فِي حَيَاتِي وَ مِنْ بَعْدِي وَ أَكْرِمُوهُمْ وَ فَضِّلُوهُمْ فَإِنَّهُ لَا يَحِلُّ لِأَحَدٍ أَنْ يَقُومَ مِنْ مَجْلِسِهِ لِأَحَدٍ إِلَّا لِأَهْلِ بَيْتِي. (بحار الأنوار ج ‏72 ص 467)

ای مردم! بزرگ شمارید خاندانم را تا زنده‌ام، و پس از خودم، و آنها را احترام کنید و برتری دهید. زیرا روا نیست کسی برای دیگری از جای خود برخیزد، جز برای خاندان من.

 

الرضّا عَلَيْهِ السَّلَامُ: النَّظَرُ إِلَى‏ ذُرِّيَّتِنَا عِبَادَةٌ، فَقِيلَ‏ لَهُ: يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ! النَّظَرُ إِلَى الْأَئِمَّةِ مِنْكُمْ عِبَادَةٌ أَمِ النَّظَرُ إِلَى جَمِيعِ ذُرِّيَّةِ النَّبِيِّ (صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه)؟ فَقَالَ: بَلِ النَّظَرُ إِلَى جَمِيعِ ذُرِّيَّةِ النَّبِيِّ (صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه) عِبَادَة. (بحار الأنوار ج ‏93 ص 218)

نگاه کردن به ذُریه و نسل ما عبادت است. به او گفته شد: ای پسر رسول خدا! نگاه کردن به امامان از شما عبادت است یا نگاه کردن به همه نوادگان پیامبر (صلی الله علیه و آله) ؟ فرمود: نگاه کردن به همه‌ی فرزندان پیامبر (صلی الله علیه و آله) عبادت است.

 

الرَسُولُ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ: أَيُّمَا رَجُلٍ صَنَعَ إِلَى‏ رَجُلٍ‏ مِنْ‏ وُلْدِي‏ صَنِيعَةً فَلَمْ‏ يُكَافِئْهُ‏ عَلَيْهَا فَأَنَا الْمُكَافِئُ لَهُ عَلَيْهَا. (بحار الأنوار ج ‏93 ص 225)

اگر کسی برای یکی از فرزندان من کار نیکی انجام دهد و او کار نیکش را پاداش نداد، من خودم پاداش کار او را خواهم داد.

 

الرَسُولُ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ: أَرْبَعَةٌ أَنَا لَهُمْ شَفِيعٌ يَوْمَ الْقِيَامَةِ الْمُكْرِمُ لِذُرِّيَّتِي‏ مِنْ‏ بَعْدِي‏ وَ الْقَاضِي‏ لَهُمْ‏ حَوَائِجَهُمْ‏ وَ السَّاعِي لَهُمْ فِي أُمُورِهِمْ عِنْدَ اضْطِرَارِهِمْ وَ الْمُحِبُّ لَهُمْ بِقَلْبِهِ وَ لِسَانِه‏. (بحار الأنوار ج ‏93 ص 220)

چهار گروه هستند که در روز قیامت من شفیع ایشان باشم: اکرام کننده نسل من بعد از من، و برآورنده‌ی حاجت‌های ایشان، و انجام‌دهنده‌ی امور ایشان در هنگامی که مضطر باشند و دوستدار ایشان به قلب و زبان خود.

 

15- نیکی به شیعیان

الکَاظِم عَلَيْهِ السَّلَامُ: يَقُولُ‏ مَنْ عَادَى شِيعَتَنَا فَقَدْ عَادَانَا وَ مَنْ وَالاهُمْ فَقَدْ وَالانَا لِأَنَّهُمْ مِنَّا خُلِقُوا مِنْ‏ طِينَتِنَا مَنْ‏ أَحَبَّهُمْ‏ فَهُوَ مِنَّا وَ مَنْ أَبْغَضَهُمْ فَلَيْسَ مِنَّا. (بحار الأنوار ج ‏65 ص167)

هر کس شیعیان ما را دشمن بدارد، با ما دشمن است و هر کس آنها را دوست بدارد، ما را دوست داشته، زیرا آنها از ما هستند و از سرشت ما آفریده شده‌اند. هر کس آنان را دوست بدارد، از ماست و هر کس آنان را دشمن بدارد، از ما نخواهد بود.

 

الکَاظِم عَلَيْهِ السَّلَامُ: مَنْ لَمْ يَسْتَطِعْ أَنْ يَصِلَنَا فَلْيَصِلْ‏ فُقَرَاءَ شِيعَتِنَا وَ مَنْ لَمْ يَسْتَطِعْ أَنْ يَزُورَ قُبُورَنَا فَلْيَزُرْ قُبُورَ صُلَحَاءِ إِخْوَانِنَا. (بحار الأنوار ج ‏71 ص 311)

هر کس نتواند به ما هدیه و پاداش برساند، آن را به مستمندان شیعه‌ی ما برساند؛ و هر کس نتواند قبور ما را زیارت کند، قبور نیکانِ برادران ما را زیارت کند.

 

الصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلَامُ:‏ مَيَاسِيرُ شِيعَتِنَا أُمَنَاؤُنَا عَلَى‏ مَحَاوِيجِهِمْ‏ فَاحْفَظُونَا فِيهِمْ يَحْفَظْكُمُ اللَّه‏. (بحار الأنوار ج ‏69 ص 27)

شیعیانِ ثروتمندِ ما، کارگزاران ما در امر نیازمندان هستند. پس از جانب ما امور آنان را حفظ و رعایت کنید تا خداوند شما را حفظ کند.

 

‏أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلَامُ: شِيعَتُنَا الْمُتَبَاذِلُونَ فِي وَلَايَتِنَا الْمُتَحَابُّونَ فِي مَوَدَّتِنَا الْمُتَزَاوِرُونَ‏ فِي‏ إِحْيَاءِ أَمْرِنَا. (بحار الأنوار ج ‏65 ص 190)

شیعیان ما، کسانی هستند که در راه ولایت ما، به هم بذل و بخشش می‌کنند. و به همدیگر، در دوستی ما، محبت می‌کنند و در راه زنده نگهداشتن راه و روش ما، به دیدار یکدیگر می‌روند.

 

16- دوستی با دوستان و دشمنی با دشمنان آنان

أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلَامُ: أَصْدِقَاؤُكَ‏ ثَلَاثَةٌ وَ أَعْدَاؤُكَ‏ ثَلَاثَةٌ فَأَصْدِقَاؤُكَ صَدِيقُكَ وَ صَدِيقُ صَدِيقِكَ وَ عَدُوُّ عَدُوِّكَ وَ أَعْدَاؤُكَ عَدُوُّكَ وَ عَدُوُّ صَدِيقِكَ وَ صَدِيقُ عَدُوِّكَ. (بحار الأنوار ج ‏64 ص 195)

دوستان تو سه گروهند و دشمنانت نيز سه گروه. دوستانت عبارتند از: دوست تو و دوستِ دوستِ تو و دشمنِ دشمنِ تو. دشمنانت عبارتند از: دشمن تو و دشمنِ دوستِ تو و دوستِ دشمنِ تو.

 

17- نامگذاری به نام آنان

رِبْعِيِّ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ: قِيلَ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ (عَلَيْهِ السَّلَام): جُعِلْتُ فِدَاكَ! إِنَّا نُسَمِّي بِأَسْمَائِكُمْ وَ أَسْمَاءِ آبَائِكُمْ فَيَنْفَعُنَا ذَلِكَ؟ فَقَالَ: إِي وَ اللَّهِ وَ هَلِ‏ الدِّينُ‏ إِلَّا الْحُبُ‏؟ قَالَ اللَّهُ: { إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُم.}. (ال عمران/31)‏ (بحار الأنوار ج ‏27  ص 95)

ربعی پسر عبداللَّه: به حضرت صادق (عليه السلام) عرض کردند: فدایت شویم! ما بچه های خود را به نام شما و پدران گرامتان می‌نامیم. آیا این کار برای ما سودمند است؟ فرمود: بله به خدا سوگند! آیا دین جز محبت است؟ خداوند می فرماید: {بگو اگر خدا را دوست داريد از من پيروى كنيد تا خدا دوستتان بدارد و گناهان شما را بر شما ببخشايد و خداوند آمرزنده مهربان است.}

 

الحُسَین عَلَيْهِ السَّلَام: لَوْ وُلِدَ لِي مِائَةٌ لَأَحْبَبْتُ أَنْ‏ لَا أُسَمِّيَ‏ أَحَداً مِنْهُمْ‏ إِلَّا عَلِيّاً. (بحار الأنوار ج ‏44 ص 211)

اگر صد فرزند برای من متولد شود، دوست دارم نام هر یک از آنان را جز علی نگذارم.

 

الکَاظِم عَلَيْهِ السَّلَامُ: لَا يَدْخُلُ الْفَقْرُ بَيْتاً فِيهِ‏ اسْمُ‏ مُحَمَّدٍ أَوْ أَحْمَدَ أَوْ عَلِيٍّ أَوِ الْحَسَنِ أَوِ الْحُسَيْنِ أَوْ جَعْفَرٍ أَوْ طَالِبٍ أَوْ عَبْدِ اللَّهِ أَوْ فَاطِمَةَ مِنَ النِّسَاء. (بحار الأنوار ج ‏101 ص 131)

فقر وارد خانه‌اى نمى‌شود كه در آن خانه، نام محمّد، احمد، على، حسن، حسين، جعفر، طالب، عبداللّه؛ يا فاطمه از نام‌هاى زنان باشد.

 

الرَسُولُ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ: مَنْ‏ وُلِدَ لَهُ‏ أَرْبَعَةُ أَوْلَادٍ لَمْ يُسَمِّ أَحَدَهُمْ بِاسْمِي فَقَدْ جَفَانِي‏.  (بحار الأنوار ج ‏17 ص 29)

هر کس برایش چهار پسر به دنیا آمد و بر هیچیک از آنها نام مرا نگذاشت، به من جفا کرده است.

 

18- کوتاهی در ارتباط با اهل بیت علیهم السلام

أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلَامُ:  مَا مِنْ أَحَدٍ يَقْصُرُ عَنْ حُبِّنَا بِخَيْرٍ جَعَلَهُ اللَّهُ عِنْدَه‏. (بحار الأنوار ج ‏27 ص 236)

خيری از طرف خداوند، به کسي که در محبّت اهل‌بيت (علیهم السلام) كوتاهى كند، نخواهد رسيد.

 

الصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: لَوْ أَنَ‏ عَبْداً عَبَدَ اللَّهَ‏ مِائَةَ عَامٍ‏ مَا بَيْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ يَصُومُ النَّهَارَ وَ يَقُومُ اللَّيْلَ حَتَّى يَسْقُطَ حَاجِبَاهُ عَلَى عَيْنَيْهِ وَ تَلْتَقِيَ تَرَاقِيهِ هَرَماً جَاهِلًا لِحَقِّنَا لَمْ يَكُنْ لَهُ ثَوَاب‏. (بحار الأنوار ج ‏27 ص 177)

اگر کسی صد سال، یعنی یک عمر، در مسجدالحرام، بین رکن و مقام عبادت کند، روزها روزه بگیرد و شب‌ها شب زنده‌داری کند، تا پوسیده بشود و در اثر عبادت پوستش به استخوان برسد، امّا حقّ اهل‌بیت (علیهم السلام) را نشناسد، ثوابی نمی‌برد.

 

الصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: لَا تَدَعُوا الْعَمَلَ‏ الصَّالِحَ‏ وَ الِاجْتِهَادَ فِي الْعِبَادَةِ اتِّكَالًا عَلَى حُبِّ آلِ مُحَمَّدٍ ‏(صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ) لَا تَدَعُوا حُبَّ آلِ مُحَمَّدٍ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ) وَ التَّسْلِيمَ لِأَمْرِهِمْ اتِّكَالًا عَلَى الْعِبَادَةِ فَإِنَّهُ لَا يُقْبَلُ أَحَدُهُمَا دُونَ الْآخَرِ. (بحار الأنوار ج ‏75 ص347)

مبادا عمل صالح را به بهانه‌ی دوست داشتن آل محمد(صلی الله علیه و آله) رها کنيد! و مبادا محبت ايشان و تسليم در برابر اوامرشان را به اتکای عبادت و عمل نيکوی خود از دست بدهيد! زيرا هيچ کدام از اين دو، به تنهایی قبول نمی‌شود.