آداب محبّت به اهل بیت علیهم السلام

آداب محبّت به اهل بیت علیهم السلام

 

چکیده

از آموزه های قرآن و روایات، دوستی و مهرورزی با اهل بیت علیهم السلام است. آداب محبّت به اهل بیت علیهم السلام، مجموعه‌ی دستورات آن دو منبع گران‌سنگ بوده و بی‌شک اثر مهم محبّت به آنان، کمال ایمان آدمی است. دیگر اینکه محبّت به آنان انسان را به سوی کمال و سعادت جلب می‌کند، به گونه‌ای که اهل بیت علیهم السلام به عنوان الگو قرار می‌گیرند.

 

۱- معنای محبّت

محبّت، عبارت است از احساس میل نسبت به چیزی که برای انسان، لذت بخش است. (دوستی در قرآن و حدیث – محمدی ری شهری)

 

۲- اهمیت محبّت

اَللهُ تَعالی: قُل لَّا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى. (شوری/ ۲۳)

بگو من از شما اجرِ رسالت را جز این نمی‌خواهم که مودّت و محبّت مرا در حق خویشاوندانم منظور دارید.

 

اَلصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: مَن عَرفَ حَقّنا وَ أحبَّنَا فَقَد أحَبَّ الله تَبارَکَ وَ تَعَالی. (کافی ج ۸ ص۱۱۲)

هر کس حق ما را شناخته و ما را دوست بدارد، در حقیقت خداوندِ بزرگ و برتر را دوست داشته است.

 

اَلصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: و لِكُلِّ شَىْء اساسٌ و اَساسُ الاْسْلامِ حُبُّنا اَهَل البیت. (بحار الانوار  ج ۶۵ ص ۲۸۲)

هر چیز پایه‌اى دارد و پایه‌ی اسلام، محبّت ما اهل‌ بیت است.

 

اَلرَسُولُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ:‏‏ مَنْ أَحَبَّ أَنْ يَتَمَسَّكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى فَلْيَتَمَسَّكْ‏ بِحُبِّ عَلِيٍّ وَ أَهْلِ بَيْتِي‏. (بحار الأنوار  ج ‏ 27 ص 79)

هر که دوست دارد که به ریسمان محکم چنگ بزند، باید به محبت علی و اهل بیت من چنگ بزند.

 

اَلرَسُولُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ:‏‏ أَوَّلُ مَا يُسْأَلُ عَنْهُ الْعَبْدُ حُبُّنَا أَهْلَ الْبَيْتِ‏. (بحار الأنوار ج‏27 ص79)

اول چیزی که از بنده می­‌پرسند، حبّ ما اهل بیت است.

 

اَلرَسُولُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ:‏‏ أدِّبوا أولادَکُم عَلیٰ حُبِّی وَ حُبِّ أَهلِ بَیتی وَ القُرآنِ. (شرح احقاق الحق ج ۱۸ ص ۴۹۸)

فرزندان خود را بر محبّت من و محبّت خاندانم و قرآن، تربیت کنید.

 

اَلصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: إِنَّ فَوْقَ كُلِّ عِبَادَةٍ عِبَادَةٌ وَ حُبُّنَا أَهْلَ الْبَيْتِ أَفْضَلُ‏ عِبَادَةٍ. (بحار الأنوار ج ‏27 ص 91)

بالاتر از هر عبادت، عبادتی است و محبت ما اهل بیت، برترین عبادت است.

 

۳- آثار محبت به اهل بیت علیهم السلام

أَنَّهُ (اَلرَسُولُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‏‏) قَالَ لِأَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ (عَلَيْهِ السَّلَامُ) بَشِّرْ شِيعَتَكَ وَ مُحِبِّيكَ بِخِصَالٍ عَشْرٍ أَوَّلُهَا طِيبُ مَوْلِدِهِمْ وَ ثَانِيهَا حُسْنُ إِيمَانِهِمْ وَ ثَالِثُهَا حُبُّ اللَّهِ لَهُمْ وَ الرَّابِعَةُ الْفُسْحَةُ فِي قُبُورِهِمْ وَ الْخَامِسَةُ نُورُهُمْ يَسْعَى بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ السَّادِسَةُ نَزْعُ الْفَقْرِ مِنْ بَيْنِ أَعْيُنِهِمْ وَ غِنَى قُلُوبِهِمْ وَ السَّابِعَةُ الْمَقْتُ مِنَ اللَّهِ لِأَعْدَائِهِمْ وَ الثَّامِنَةُ الْأَمْنُ مِنَ الْبَرَصِ وَ الْجُذَامِ وَ التَّاسِعَةُ انْحِطَاطُ الذُّنُوبِ وَ السَّيِّئَاتِ عَنْهُمْ وَ الْعَاشِرَةُ هُمْ مَعِي فِي الْجَنَّةِ وَ أَنَا مَعَهُمْ فَ {طُوبى‏ لَهُمْ وَ حُسْنُ مَآبٍ‏.} (رعد/29). (بحار الانوار ج ۲۷ ص ۱۶۲)

همانا ایشان (پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله) به علی (علیه السلام) فرمود: شیعیان و محبّان خود را به ده امتیاز بشارت بده: اول: پاکیِ ولادت. دوم: حُسن ایمان. سوم: دوستی خدا با آنها. چهارم: وسعت قبر. پنجم: نور آنها رو به رویشان می‌درخشد. ششم: فقر از دیده‌ی آنها برداشته شده و دل­‌هایشان غنی است. هفتم: خشم خدا با دشمنانشان. هشتم: ایمن بودن از برص و جذام. نهم: ریختن گناه‌ها و خطاها از ایشان. و دهم: آنها در بهشت با من هستن و من با آنهایم. {خوشا به حال آنها، چه عاقبت خوبی دارند!}

 

اَلرَسُولُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ:‏‏ مَنْ أَحَبَّ عَلِيّاً فِي حَيَاتِهِ وَ بَعْدَ مَوْتِهِ كَتَبَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَهُ مِنَ الْأَمْنِ‏ وَ الْإِيمَانِ مَا طَلَعَتْ عَلَيْهِ شَمْسٌ وَ غَرَبَتْ‏ وَ مَنْ أَبْغَضَهُ فِي حَيَاتِهِ وَ بَعْدَ مَوْتِهِ مَاتَ مَوْتَةً جَاهِلِيَّةً وَ حُوسِبَ بِمَا عَمِلَ‏. (بحار الأنوار ج ‏27 ص 76)

هر کس علی را در زمان حیات و بعد از فوتش دوست داشته باشد، خداوند عزیز و بلندمرتبه برای او امن و ایمان را به مقدار فاصله طلوع خورشید و غروب آن مقرر می‌دارد. و هر کس که او را در حیات و بعد از مرگش دشمن بدارد، به مرگ جاهلیت مرده است و به واسطه‌ی اعمالی که انجام داده، مورد محاسبه قرار می‌­گیرد.

 

قَالَ النَّبِيُّ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ) لِعَلِيٍّ مَنْ أَحَبَّكَ كَانَ مَعَ النَّبِيِّينَ فِي دَرَجَتِهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ مَنْ مَاتَ وَ هُوَ يُبْغِضُكَ فَلَا يُبَالِي مَاتَ يَهُودِيّاً أَوْ نَصْرَانِيّاً. (بحار الأنوار ج ‏27 ص 79)

پیامبر (صلی الله علیه و آله) به علی (علیه السلام) فرمود: هر کس تو را دوست داشته باشد، روز قیامت با پیامبران در درجه ایشان خواهد بود، و هر کس بمیرد در حال دشمنی با تو، باکی نیست که یهودی بمیرد یا نصرانی.

 

اَلصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: مَنْ أَحَبَ‏ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ حَقَّقَ حُبَّنَا فِي قَلْبِهِ جَرَى يَنَابِيعُ الْحِكْمَةِ عَلَى لِسَانِهِ وَ جُدِّدَ الْإِيمَانُ فِي قَلْبِهِ وَ جُدِّدَ لَهُ عَمَلُ سَبْعِينَ نَبِيّاً وَ سَبْعِينَ صِدِّيقاً وَ سَبْعِينَ شَهِيداً وَ عَمَلُ سَبْعِينَ عَابِداً عَبَدَ اللَّهَ سَبْعِينَ سَنَةً. (بحار الأنوار ج ‏27 ص90)

هر که اهل بیت را دوست داشته باشد و حبّ ما را در دل خویش محکم کند، سرچشمه‌های حکمت بر زبانش جاری می‌شود، ایمان در دلش تجدید می‌گردد و برای او عمل هفتاد پیامبر را می‌نویسند، و  نیز می نویسند پاداش عمل هفتاد صدیق و هفتاد شهید و هفتاد عابدی را که هفتاد سال عبادت خدا را کرده باشد.

 

الرَسُولُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِه:‏‏ لَا يُؤْمِنُ‏ عَبْدٌ حَتَّى‏ أَكُونَ‏ أَحَبَ‏ إِلَيْهِ‏ مِنْ نَفْسِهِ وَ يَكُونَ عِتْرَتِي أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ عِتْرَتِهِ وَ يَكُونَ أَهْلِي أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ أَهْلِهِ وَ يَكُونَ ذَاتِي أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ ذَاتِهِ‏. (بحار الأنوار ج ‏27 ص 112)

هیچ بنده‌ای مؤمن نیست، مگر اینکه من نزد وی از خودش محبوب‌تر باشم و خانواده‌ام و عترتم از خانواده‌اش و اهل من از اهلش و ذات من از ذاتش محبوب‌تر باشد.

 

3-1- تاثیر محبت اهل بیت در پاک شدن انسان

أَبِي عُبَيْدَةَ الْحَذَّاءِ: دَخَلْتُ عَلَى أَبِي جَعْفَرٍ (عَلَيْهِ السَّلَامُ) فَقُلْتُ بِأَبِي أَنْتَ رُبَّمَا خَلَا بِيَ‏ الشَّيْطَانُ فَخَبُثَتْ نَفْسِي ثُمَّ ذَكَرْتُ حُبِّي إِيَّاكُمْ وَ انْقِطَاعِي إِلَيْكُمْ فَطَابَتْ نَفْسِي فَقَالَ يَا زِيَادُ وَيْحَكَ وَ مَا الدِّينُ إِلَّا الْحُبُّ أَ لَا تَرَى إِلَى قَوْلِ اللَّهِ تَعَالَى‏{ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ‏.}. ( آل عمران/۳۱)  (بحار الأنوار ج ‏27 ص 94)

ابی عبیده حذّاء: خدمت حضرت باقر (علیه السّلام) رسیدم و عرض کردم: پدرم فدایت شود! گاهی که شیطان مرا تنها می‌یابد، نَفْسَم آلوده می‌شود. بعد به یاد محبّتی که به شما دارم می‌افتم و اینکه خدمت شما می رسم، باز نَفْسم پاک می‌شود. فرمود: ای زیاد! وای بر تو! آیا مگر دین جز حبّ است؟ مگر این آیه را نشنیده‌ای: {بگو اگر خدا را دوست دارید از من پیروی کنید تا خدا دوستتان بدارد.}.

 

3-2- پیروی، همراه با محبت به اهل بیت

اَلرَسُولُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ:‏‏ الرَّوْحُ وَ الرَّاحَةُ وَ الرَّحْمَةُ وَ النُّصْرَةُ وَ الْيُسْرُ وَ الْيَسَارُ وَ الرِّضَا وَ الرِّضْوَانُ وَ الْفَرَجُ وَ الْمَخْرَجُ وَ الظُّهُورُ وَ التَّمْكِينُ وَ الْغُنْمُ وَ الْمَحَبَّةُ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ لِمَنْ وَالَى عَلِيّاً  وَ ائْتَمَّ بِهِ‏. (بحار الأنوار ج ‏27 ص91)

راحتی و آسایش، رحمت و نصرت، آسودگی و در تنگدستی نبودن، خشنودی و رضوان، گشایش و راه‌یابی و ظهور، تمکین و غنیمت و محبت از جانب خدا و پیامبر او، به کسی اختصاص دارد که علی را دوست داشته باشد و از او پیروی کند.

 

الْحَارِثِ الْأَعْوَرِ: أَتَيْتُ اَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ (عَلَيْهِ السَّلَامُ): فَقَالَ مَا جَاءَ بِكَ فَقُلْتُ حُبُّكَ فَقَالَ اللَّهَ اللَّهَ مَا جَاءَ بِكَ إِلَّا حُبِّي فَقُلْتُ نَعَمْ فَقَالَ أَمَا إِنِّي سَأُحَدِّثُكَ بِشُكْرِهَا إِنَّهُ لَا يَمُوتُ عَبْدٌ يُحِبُّنِي حَتَّى يَرَانِي حَيْثُ يُحِبُّ وَ لَا يَمُوتُ عَبْدٌ يُبْغِضُنِي حَتَّى يَرَانِي حَيْثُ يَكْرَهُهُ. (بحار الأنوار ج ‏27 ص 122)

حارث اعور: خدمت امیرالمومنین (علیه السلام) رسیدم، فرمود: برای چه آمده‌ای؟ چیزی جز علاقه‌ی به شما مرا اینجا نیاورده است. فرمود: سوگند به خدا! سوگند به خدا! فقط محبت من تو را آورده است؟ گفتم آری. فرمود: اینک برای تو جریانی را می‌گویم که پاداش آن را ببینی. هیچ بنده‌ای نمی‌میرد که مرا دوست داشته باشد، جز این که مرا خواهد دید آن طور که دوست دارد؛ و بنده‌ای که با من دشمن است نخواهد مُرد، جز اینکه مرا می‌بیند، آن طور که موجب ناراحتی او می‌شود.

 

۴-اهمیت دوستی با اهل بیت و دشمنی با دشمنان ایشان

اَلصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: إِنَّ اللَّهَ فَرَضَ وَلَايَتَنَا وَ أَوْجَبَ مَوَدَّتَنَا وَ اللَّهِ مَا نَقُولُ بِأَهْوَائِنَا وَ لَا نَعْمَلُ بِآرَائِنَا وَ لَا نَقُولُ إِلَّا مَا قَالَ رَبُّنَا عَزَّ وَ جَلَ‏. (بحار الأنوار ج ‏27 ص 102)

خداوند ولایت ما را لازم دانست و محبّت ما را واجب کرد. به خدا قسم! ما از روی هوایِ نفس حرف نمی‌زنیم و نه از روی رأی و خواست خود  کار می­‌کنیم و نمی‌گوییم جز آنچه پروردگارمان که عزیز و بلند مرتبه است، بگوید.

 

اَلرَسُولُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ:‏‏ أَحِبُّوا اللَّهَ لِمَا يَغْذُوكُمْ بِهِ مِنْ نِعَمِهِ وَ أَحِبُّونِي لِحُبِّ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ أَحِبُّوا أَهْلَ بَيْتِي لِحُبِّي‏. (بحار الأنوار ج ‏27 ص 76)

خدا را دوست بدارید به واسطه نعمت هایی که به شما عنایت کرده است، و مرا دوست بدارید به واسطه دوستی خدای عزیز و بلند مرتبه و اهل بیتم را به واسطه‌ی دوستی من دوست بدارید.

 

اَلرَسُولُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ:‏‏ حُبِّي وَ حُبُ‏ أَهْلِ‏ بَيْتِي‏ نَافِعٌ‏ فِي‏ سَبْعَةِ مَوَاطِنَ‏ أَهْوَالُهُنَّ عَظِيمَةٌ عِنْدَ الْوَفَاةِ وَ فِي الْقَبْرِ وَ عِنْدَ النُّشُورِ وَ عِنْدَ الْكِتَابِ وَ عِنْدَ الْحِسَابِ وَ عِنْدَ الْمِيزَانِ وَ عِنْدَ الصِّرَاطِ. (بحار الأنوار ج ‏27 ص 158)

دوست داشتن من و دوست داشتن خاندان من در هفت جاىِ بسيار وحشتناك به كار آيد: هنگام مردن، در گور، هنگام رستاخيز، هنگام ديدن نامه‌ی اعمال، هنگام حسابرسى اعمال، نزد ترازوى اعمال و هنگام عبور از صراط.

 

اَلرَسُولُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ:‏‏ لَا يُؤْمِنُ عَبْدٌ حَتَّى أَكُونَ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ نَفْسِهِ وَ أَهْلِي أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ أَهْلِهِ وَ عِتْرَتِي أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ عِتْرَتِهِ وَ ذَاتِي أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ ذَاتِهِ قَالَ فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ يَا بَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ مَا تَزَالُ تَجِي‏ءُ بِالْحَدِيثِ يُحْيِي اللَّهُ بِهِ الْقُلُوبَ‏. (بحار الأنوار ج ‏27 ص 75)

ایمان ندارد شخصی، مگر مرا از خود، خانواده‌ی مرا از خانواده‌ی خود، عترت مرا از عترت خود و ذات مرا از ذات خود بیشتر دوست داشته باشد. و فرمود: یکی از مردم گفت: ای عبدالرحمن! پیوسته برای ما احادیثی را نقل می­‌کنی که باعث زنده شدن دل­‌ها می‌شود.

 

۵- لزوم دشمنی با دشمنان اهل بیت

اَلرَسُولُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ:‏‏ مَنْ تَوَلَّى غَيْرَ مَوَالِيهِ فَعَلَيْهِ‏ {لَعْنَةُ اللَّهِ وَ الْمَلائِكَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ‏.} (بقره/161) (بحار الأنوار ج ‏27 ص 64)

هر کس  غیر از موالیان خود را دوست بدارد، پس بر او {لعنت خدا و فرشتگان و تمام مردم بر آنان باد}.

 

اَلرَسُولُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ:‏‏ أَلَا مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِيٌّ مَوْلَاهُ اللَّهُمَ‏ وَالِ‏ مَنْ‏ وَالاهُ‏ وَ عَادِ مَنْ عَادَاه‏. (بحار الأنوار ج ‏23 ص 141)

هشدار! هر کس من مولای او هستم، پس علی مولای اوست. خدایا‌! دوست بدار هر کس که مرا دوست دارد و دشمن بدار هر کس که او را دشمن می دارد.

وَ قِيلَ لِلصَّادِقِ (عَلَيْهِ السَّلَامُ): إِنَّ فُلَاناً يُوَالِيكُمْ إِلَّا أَنَّهُ يَضْعُفُ عَنِ الْبَرَاءَةِ مِنْ عَدُوِّكُمْ فَقَالَ هَيْهَاتَ كَذَبَ مَنِ ادَّعَى مَحَبَّتَنَا وَ لَمْ يَتَبَرَّأْ مِنْ عَدُوِّنَا. (بحار الأنوار ج ‏27 ص 58)

به حضرت صادق (علیه السّلام) عرض کردند: فلان کس شما را دوست می‌دارد، ولی در بیزاری از دشمنانتان ضعیف است. فرمود: هرگز! دروغ می‌گوید! کسی که مدعی است ما را دوست می‌دارد، ولی از دشمنان ما بیزاری نمی‌جوید.

 

6- پاداش دوستان اهل بیت

6-1- پاداش دوست داشتن و یاری اهل بیت در دنیا

اَلصَّادِقُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: مَنْ أَحَبَّنَا وَ أَبْغَضَ عَدُوَّنَا فِي اللَّهِ مِنْ غَيْرِ تِرَةٍ وَتَرَهَا إِيَّاهُ فِي شَيْ‏ءٍ مِنْ أَمْرِ الدُّنْيَا ثُمَّ مَاتَ عَلَى ذَلِكَ فَلَقِيَ اللَّهَ وَ عَلَيْهِ مِنَ الذُّنُوبِ مِثْلُ زَبَدِ الْبَحْرِ غَفَرَهَا اللَّهُ لَهُ‏. (بحار الأنوار ج ‏27 ص 55)

هر که ما را دوست بدارد، و دشمن ما را بی‌آنکه کینه‌­ای از او در امور دنیا داشته باشد، دشمن بدارد؛ بعد با همین وضع بمیرد و خدا را ملاقات کند، اگر به اندازه‌ی کف دریا گناه داشته باشد، خدا او را می‌آمرزد.

 

اَلرَسُولُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ:‏‏ مَنْ سَرَّهُ أَنْ يَجْمَعَ اللَّهُ لَهُ الْخَيْرَ كُلَّهُ فَلْيُوَالِ عَلِيّاً بَعْدِي وَ لْيُوَالِ أَوْلِيَاءَهُ وَ لْيُعَادِ أَعْدَاءَهُ‏. (بحار الأنوار ج ‏27 ص 55)

هر که دوست دارد خداوند برایش تمام خیر را فراهم کند، باید علی را بعد از من دوست داشته باشد و  دوستانش را دوست بدارد و دشمنانش را دشمن.

 

ثَعْلَبَةَ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ (عَلَيْهِ السَّلَامُ) قَال‏ إِنَّ الرَّجُلَ لَيَخْرُجُ مِنْ مَنْزِلِهِ إِلَى حَاجَتِهِ‏ فَيَرْجِعُ وَ مَا ذَكَرَ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ فَتَمْلَأُ صَحِيفَتُهُ حَسَنَاتٍ قَالَ فَقُلْتُ وَ كَيْفَ ذَلِكَ جُعِلْتُ فِدَاكَ قَالَ يَمُرُّ بِالْقَوْمِ وَ يَذْكُرُونَّا أَهْلَ الْبَيْتِ فَيَقُولُونَ كُفُّوا فَإِنَّ هَذَا يُحِبُّهُمْ‏ فَيَقُولُ الْمَلَكُ لِصَاحِبِهِ اكْتُبْ هَيْبَ‏ آلِ مُحَمَّدٍ فِي فُلَانٍ الْيَوْمَ‏. (بحار الأنوار ج ‏27 ص 87)

ثَعلبه از امام صادق (علیه السلام) نقل کرد: شخصی از منزل خود خارج می‌شود برای کاری که دارد و برمی­‌گردد؛ با اینکه سخنی از خدا بر زبان نیاورده، امّا نامه‌ی عملش پر از حسنه می­‌گردد. ثعلبه گفت: عرض کردم: چگونه چنین می‌شود فدایت شوم؟ حضرت فرمود: به گروهی می گذرد که حرف ما اهل بیت را می‌زنند. تا او را مشاهده می‌کنند، می‌گویند حرف نزنید که این شخص دوستدار آنها است! مَلَک موکّل بر او، به فرشته‌ی دیگر می‌گوید: بنویس که در فلان روز از آل محمّد حمایت کرد.

 

6-2- پاداش دوست داشتن اهل بیت در آخرت

اَلرَسُولُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ:‏‏ مَنْ أَحَبَّنَا أَهْلَ الْبَيْتِ حَشَرَهُ اللَّهُ آمِناً يَوْمَ الْقِيَامَةِ. (بحار الأنوار ج ‏27 ص 79)

هر که ما اهل بیت را دوست بدارد، خداوند او را روز قیامت با امان محشور می­‌کند.

 

اَلْعَسْكَرِيُّ عَلَيْهِ السَّلَامُ:  مَنْ أَدْمَنَ مَحَبَّتَنَا أَهْلَ الْبَيْتِ فَتَحَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَهُ مِنَ الْجَنَّةِ ثَمَانِيَةَ أَبْوَابِهَا وَ أَبَاحَهُ جَمِيعَهَا يَدْخُلُ مِمَّا شَاءَ مِنْهَا وَ كُلُّ أَبْوَابِ الْجِنَانِ يُنَادِيهِ يَا وَلِيَّ اللَّهِ أَ لَمْ تَدْخُلْنِي أَ لَمْ تَخُصَّنِي مِنْ بَيْنِهَا. (بحار الأنوار ج ‏27 ص 101)

هر کس پیوسته دوستدار ما اهل بیت باشد، خداوند هشت درب بهشت را به روی او می­‌گشاید و او را اجازه می­‌دهد که از هر درب که مایل است داخل شود و هر یک از درب ها او را صدا می­‌زنند: ای ولی اللَّه! از من داخل نمی­‌شوی؟ مرا از بین سایر درب‌ها به این امتیاز مفتخر نمی­‌کنی؟!

 

اَلرَسُولُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ:‏‏ أَثْبَتُكُمْ قَدَماً عَلَى الصِّرَاطِ أَشَدُّكُمْ حُبّاً لِأَهْلِ بَيْتِي‏. (بحار الأنوار ج ‏27 ص 158)

پایدارترین شما در صراط کسی است که بیشتر اهل بیت مرا دوست داشته باشد.

 

اَلحَسَنُ عَلَيْهِ السَّلَامُ:  مَنْ أَحَبَّنَا بِقَلْبِهِ وَ نَصَرَنَا بِيَدِهِ وَ لِسَانِهِ فَهُوَ مَعَنَا فِي الْغُرْفَةِ الَّتِي نَحْنُ فِيهَا وَ مَنْ أَحَبَّنَا بِقَلْبِهِ‏ وَ نَصَرَنَا بِلِسَانِهِ فَهُوَ دُونَ ذَلِكَ بِدَرَجَةٍ وَ مَنْ أَحَبَّنَا بِقَلْبِهِ وَ كَفَّ بِيَدِهِ وَ لِسَانِهِ فَهُوَ فِي الْجَنَّةِ. (بحار الأنوار ج ‏27 ص 101)

هر که ما را با دل دوست داشته باشد و با دست و زبان یاری کند، با ما خواهد بود در غرفه‌ای که ما در آن هستیم، و هر که ما را به دل دوست داشته باشد و با زبان یاری کند، او یک درجه پایین تر خواهد بود، و هر که با دل دوست داشته باشد اما دست و زبان خود را نگه دارد، او اهل بهشت است.

 

اَلرَسُولُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ:‏‏ أَرْبَعَةٌ أَنَا الشَّفِيعُ‏ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ لَوْ أَتَوْنِي بِذُنُوبِ أَهْلِ‏ الْأَرْضِ مُعِينٌ‏ لِأَهْلِ بَيْتِي وَ الْقَاضِي لَهُمْ حَوَائِجَهُمْ عِنْدَ مَا اضْطُرُّوا إِلَيْهِ وَ الْمُحِبُّ لَهُمْ بِقَلْبِهِ وَ لِسَانِهِ وَ الدَّافِعُ عَنْهُمْ بِيَدِهِ‏. (بحار الأنوار ج ‏27 ص 77)

چهار دسته هستند که روز قیامت من از آنها شفاعت می­‌کنم، گرچه با گناه تمام اهل زمین بیایند: کمک کننده به اهل بیتم؛ برآورنده نیازهای آنها هنگام اضطرار ایشان به آن؛ دوست‌دار ایشان با دل و زبان؛ دفاع کننده از آنها با دستش.

 

اَلرَسُولُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ:‏‏ يَا عَلِيُّ مَا ثَبَتَ حُبُّكَ فِي قَلْبِ امْرِئٍ مُؤْمِنٍ فَزَلَّتْ بِهِ قَدَمٌ عَلَى الصِّرَاطِ إِلَّا ثَبَتَتْ لَهُ قَدَمٌ حَتَّى يُدْخِلَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِحُبِّكَ الْجَنَّةَ. (بحار الأنوار ج ‏27 ص 77)

یا علی! محبت تو در دل هر مرد مؤمنی که ثابت شود، اگر یک قدم او بلغزد، پای دیگرش ثابت می‌شود تا با محبت تو، خدای عزیز و بلندمرتبه  او را وارد بهشت گردند.

 

7- اخلاص

اَلْبَاقِرُ عَلَيْهِ السَّلَامُ فِي قَوْلِهِ‏ : {ما جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَيْنِ فِي جَوْفِهِ‏ } (احزاب/4) فَيُحِبَّ بِهَذَا وَ يُبْغِضَ بِهَذَا فَأَمَّا مَحَبَّتُنَا فَيُخْلِصُ الْحُبَ‏ لَنَا كَمَا يَخْلُصُ الذَّهَبُ بِالنَّارِ لَا كَدَرَ فِيهِ مَنْ‏ أَرَادَ أَنْ يَعْلَمَ حُبَّنَا فَلْيَمْتَحِنْ قَلْبَهُ فَإِنْ شَارَكَهُ‏ فِي حُبِّنَا حُبَّ عَدُوِّنَا فَلَيْسَ مِنَّا وَ لَسْنَا مِنْهُ وَ اللَّهُ عَدُوُّهُمْ وَ جَبْرَئِيلُ وَ مِيكَائِيلُ وَ اللَّهُ عَدُوٌّ لِلْكَافِرِينَ‏.(بحار الأنوار ج ‏27 ص51)

امام باقر علیه السلام در باره  این آیه {خداوند برای هیچ مردی در درونش دو دل ننهاده است} نقل کرد: دوست داشته باشد با این قلب و دشمن داشته باشد با همان قلب. اما محبّت ما دوستی را خالص می کند، چنانچه طلا به وسیله‌ی آتش خالص می‌شود که دیگر کدورتی در آن نیست. هر که مایل است بداند که محبت ما را دارد یا نه، پس باید قلب خود را امتحان کند؛ اگر در قلب خود با محبّت ما، محبّت با دشمنان ما را نیز یافت، از ما نیست و ما نیز از او نیستیم. خدا با آنها دشمن است و جبرئیل و میکائیل و خداوند دشمن کافران است.

 

أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلَامُ:. .. وَ الَّذِي يُحِبُّنَا فَهُوَ يُخْلِصُ حُبَّنَا كَمَا يُخْلِصُ الذَّهَبَ لَا غِشَّ فِيهِ نَحْنُ النُّجَبَاءُ وَ أَفْرَاطُنَا أَفْرَاطُ الْأَنْبِيَاءِ وَ أَنَا وَصِيُّ الْأَوْصِيَاءِ وَ أَنَا حِزْبُ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ) وَ الْفِئَةُ الْبَاغِيَةُ حِزْبُ الشَّيْطَانِ فَمَنْ أَحَبَّ أَنْ يَعْلَمَ حَالَهُ فِي حُبِّنَا فَلْيَمْتَحِنْ قَلْبَهُ فَإِنْ وَجَدَ فِيهِ حُبَّ مَنْ أَلَّبَ‏ عَلَيْنَا فَلْيَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ عَدُوُّهُ وَ جَبْرَئِيلَ وَ مِيكَائِيلَ وَ اللَّهُ عَدُوٌّ لِلْكَافِرِينَ‏. (بحار الأنوار ج ‏27 ص 83)

… و کسی که ما را دوست داشته باشد، او محبّت ما را خالص می‌کند، همان طوری که طلا را خالص می‌کند و نیرنگ در آن نیست. ما نجیبانیم و اولاد ما، اولاد انبیاء هستند. و من وصی اوصیاء هستم و من حزب اللَّه و حزب پیامبرش هستم و گروه ستمکار، حزب شیطانند. هر کس مایل است حال خود را در محبّت ما بداند، قلب خویش را آزمایش کند؛ اگر در دل خود محبّت کسانی را که علیه ما تحریک می کنند، یافت، باید بداند که خداوند و جبرئیل و میکائیل دشمن اویند و خداوند دشمن کافران است.